Όνομα Αλφαβητικά

# Α Β Γ Δ Ε Ζ Η Θ Ι Κ Λ Μ Ν Ξ Ο Π Ρ Σ Τ Υ Φ Χ Ψ Ω

# A B C D E F G H I J K L M N O P Q R S T U V W X Y Z

Επιλέξτε το όνομα

Δούνιας Εμμανουήλ (Μανώλης)

Ο Εμμανουήλ Δούνιας (σε κάποιες πηγές απάντα και ως Ντούνιας), τσακώνικης καταγωγής, ήταν αγωνιστής της Επανάστασης του 1821, με σημαντικό ρόλο στις πολεμικές επιχειρήσεις της Άλωσης της Τριπολιτσάς.

Η ακριβής ημερομηνία γεννήσεώς του δεν είναι εξακριβωμένη, πρέπει ωστόσο να ήταν γεννημένος στις αρχές της δεκαετίας 1790. Ήταν τσακώνικης καταγωγής, με τόπο γέννησής του πιθανότατα το Λεωνίδιο Αρκαδίας. Επικεφαλής (μπουλουχτσής) ενόπλων ομάδων 80-100 ανδρών, έλαβε μέρος σε σημαντικές πολεμικές επιχειρήσεις της Επανάστασης, όπως στις πολιορκίες της Τριπολιτσάς, Μονεμβασιάς, Κορίνθου και Ναυπλίου και στις μάχες Δολιανών, Βαλτετσίου, Γράνας, Πατρών κ.α. Πολέμησε ακόμα εναντίον των δυνάμεων του Δράμαλη στο Άργος και στα Δερβενάκια και κατά του Ιμπραήμ στο Μανιάκι. Ιστοριογραφικά όμως ο Δούνιας έχει συνδεθεί με την Άλωση της Τριπολιτσάς στις 23 Σεπτεμβρίου 1821 όπου και διακρίθηκε. Σύμφωνα με δευτερογενείς πηγές και απομνημονεύματα αγωνιστών, ήταν ο πολεμιστής εκείνος που πέτυχε με κάποια πρόφαση (σύμφωνα με κάποιες πηγές για να πουλήσει τρόφιμα στην φρουρά) ή με δωροδοκία και υποσχόμενος ανταλλάγματα σε μέλη της τουρκικής φρουράς των τειχών της πόλης, να εισέλθει αναρριχόμενος με σκοινί από προμαχώνα (τάπια) στην πολιορκούμενη Τρίπολη. Η είσοδός του αυτή από την Πύλη Ναυπλίου, σημείο όπου σήμερα είναι τοποθετημένη προτομή του, είχε ως αποτέλεσμα την αθρόα εισβολή ομάδων ενόπλων αγωνιστών, την κατάληψη των κανονιών του φρουρίου και τελικά την κατάληψη της πόλης από τους επαναστατημένους. Η πράξη αυτή του απέδωσε στην σχετική βιβλιογραφία του Μεσοπολέμου τον χαρακτηρισμό «ανήρ πνεύματος και πονηρίας». Σε άλλες πηγές, στην θέση του Δούνια τοποθετείται ο αγωνιστής Παναγιώτης Κεφάλας, άποψη λιγότερο διαδεδομένη και με χαμηλότερη ιστορική ισχύ, που πιθανότατα οφείλεται στον ζωγραφικό πίνακα του Βαυαρού Peter von Hess που αναπαριστά τον Π. Κεφάλα ως πορθητή. Κατ’ άλλη εκδοχή οφείλεται στο προσωνύμιο «κεφάλας» (ως ένδειξη του πείσματος) που αποδίδεται στον Δούνια. Ο Δούνιας πέθανε στην Τρίπολη στις 28 Φεβρουαρίου 1855 σε ηλικία περίπου 65 ετών. Ήταν παντρεμένος με την Ελένη Δούνια και είχε τέσσερις κόρες. Για την προσφορά του στον Αγώνα είχε τιμηθεί κατά το 1843 με το «σιδηρούν παράσημο» του ελληνικού βασιλείου και το 1844 με το «αργυρούν νομισματόσημον δι’ ανταμοιβήν των κατά τον υπέρ ανεξαρτησίας πόλεμον, εκδουλεύσεών του». Στα 1865 η χήρα πλέον Ελένη Δούνια διεκδικούσε εξ ονόματος του αγωνιστή συζύγου της οικονομικό βοήθημα από το ελληνικό κράτος για να προικοδοτήσει και να παντρέψει τις άπορες κόρες της.

 

 

ΠΗΓΕΣ

  • Θάνος Βαγενάς, «Αφιέρωμα στον Μανώλη Ντούνια», Χρονικά των Τσακώνων σύγγραμμα περιοδικόν, τόμος Α΄ (1956), ανάτυπο 2006, σελ. 172-188, προσβάσιμο στο https://drive.google.com/file/d/0B1Tno1072T0lS0hXRFNGSDFFSTQ/view (ημερομηνία ανάκτησης 28/09/2020)
  • Λήμμα «Δούνιας Εμμανουήλ», Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια, τομ. Θ΄, Πυρσός 1929, σελ. 522.